Moniales Discalceatae
Ordo Beatissimae Virginis Mariae de Monte Carmelo

Karmelitanki bose powstały w XVI w. w wyniku reformy zakonu karmelitańskiego przeprowadzonej przez św. Teresę z Avila i św. Jana od Krzyża. Siostry prowadzą życie kontemplacyjne, dążąc do mistycznego zjednoczenia z Bogiem przez wiarę, nadzieję i miłość. Służą Kościołowi nieustanną modlitwą oraz życiem prowadzonym w samotności, milczeniu i ewangelicznym wyrzeczeniu.

Charyzmat:

Służyć Kościołowi i sprawie zbawienia dusz nieustanną modlitwą oraz życiem prowadzonym w samotności, milczeniu i ewangelicznym wyrzeczeniu, a zarazem we wspólnocie siostrzanej miłości.

Hasło: "Żarliwością rozpaliłem się o chwałę Pana, Boga Zastępów".

Powstanie:

24 sierpnia 1562 r. pierwszy klasztor karmelitanek bosych, ostateczne zatwierdzenie Karmelu reformowanego przez Stolicę Apostolską 22 czerwca 1580 r., w Polsce od 1612 r.

Duchowość:

Powołanie karmelitanek bosych wpisane jest w tradycje góry Karmel. Główne elementy tej tradycji to: biblijny rodowód w osobie proroka Eliasza, ojca i duchowego założyciela Karmelu, zakorzenienie w duchowości pustelników z góry Karmel oraz obecność Maryi w całej historii zakonu. Charyzmat zakonu osiągnął swą dojrzałość w XVI w. wraz z reformą św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża.

Główne elementy Reformy

Głównymi elementami Terezjańskiej Reformy, stanowiącymi zarazem zasadnicze rysy duchowości odnowionego Karmelu są:

• powrót do pierwotnego ideału
• eklezjalny charakter życia
• całkowite ukierunkowanie na modlitwę i kontemplację rzeczy Bożych w celu zjednoczenia z Bogiem przez wiarę, nadzieję i miłość
• nowy styl wspólnoty
• klimat miłości, pokory, prostoty, radości
• charyzmatyczny charakter klauzury
• surowe ubóstwo
• radykalne wyrzeczenie i wielkoduszne praktykowanie pokuty

Na mocy łaski powołania każda karmelitanka bosa jest przez Ducha Świętego przynaglana do szczególnego uczestnictwa w życiu Trójcy Świętej. Wejście w życie Trójcy Świętej jest możliwe tylko w Chrystusie, dlatego centralne miejsce w duchowości Terezjańskiej zajmuje człowieczeństwo Chrystusa, zwłaszcza życie ukryte i Tajemnica Paschalna.

Maryjny charakter

Karmel jest zakonem maryjnym. Symbolem jego maryjności stał się szeroko rozpowszechniony w Kościele Szkaplerz Karmelitański. Karmel terezjański ma również specjalne nabożeństwo do św. Józefa; szczególną cześć odbierają także: św. prorok Eliasz, święci Rodzice - Teresa od Jezusa i Jan od Krzyża, oraz wszyscy święci i błogosławieni Karmelu.

Działalność:

Karmelitanki bose prowadzą apostolstwo wyłącznie kontemplacyjne, angażując w nie wszystkie siły swego życia. Wierne duchowi eklezjalnemu, podejmują posługę ofiary i żarliwej modlitwy wstawienniczej za cały Kościół, a zwłaszcza za kapłanów i teologów. Odpowiadając na oczekiwania Kościoła, Siostry intensywnie przeżywają tajemnice modlitwy kontemplacyjnej i dają o niej świadectwo pośród Ludu Bożego. Klasztory użyczają miejsca i pomocy w modlitwie osobom, które o to proszą, z wykluczeniem jednak wszelkiej, formy apostolatu czynnego. Charyzmat terezjański zaowocował w sposób szczególny w św. Teresie od Dzieciątka Jezus. W 1927 r. została ona ogłoszona przez papieża Piusa XI patronką misji, chociaż nigdy nie opuściła klauzury.

Historia:

Do powstania zakonu karmelitanek doszło w wyniku przyjęcia pod kierownictwo karmelitów stowarzyszeń pobożnych niewiast. tzw. beginek. W oparciu o bullę papieża Mikołaja V z 1452 r. generał karmelitów, bł. Jan Soreth, założył 5 klasztorów sióstr. Odtąd rozpoczął się szybki rozwój żeńskiego Karmelu, zwłaszcza po reformie zakonu. Za datę powstania zakonu karmelitanek bosych przyjmuje się dzień zamknięcia klauzury pierwszego klasztoru reformowanego pw. św. Józefa w Avila 24 sierpnia 1562 r.

W krótkim czasie św. Teresa założyła w Hiszpanii 17 klasztorów. Reforma rozszerzyła się następnie poza granice Hiszpanii. obejmując kolejno: Włochy (1590), Francję (1604), Belgię (1607). Aktualnie zakon jest obecny w 81 krajach świata.

Karmelitanki Bose w Polsce

Do Polski karmelitanki bose przybyły z Belgii w 1612 r. i osiadły w Krakowie przy kościele św. Marcina. W XVI w. powstało na ziemiach polskich 7 klasztorów, a w następnym stuleciu jeden. Wskutek rozbiorów domy te zostały zniesione przez władze zaborcze. Ocalał tylko klasztor w Krakowie na Wesołej. Stał się on schronieniem dla wygnanek z innych klasztorów. Odrodzenie zakonu karmelitanek bosych w Polsce nastąpiło w XIX w. dzięki siostrom z Belgii. W pierwszej połowie XIX w. wojenne zawieruchy poważnie zahamowały rozwój zakonu. Podczas II wojny światowej ponownie klasztor na Wesołej udzielił gościny siostrom, które musiały opuścić swoje domy. Po wojnie liczba wspólnot stopniowo wzrastała. Obecnie w Polsce działają 25 klasztorów. W ostatnich lalach powstały też polskie fundacje poza granicami kraju: w Hafnarfjordur na Islandii, Tromso w Norwegii, w Kijowie na Ukrainie, w Koszycach na Słowacji i w Karagandzie w Kazachstanie.

Opis stroju:

brązowy habit aż do stóp, z szerokimi rękawami, przepasany skórzanym pasem, na habicie szkaplerz na białej toce, na głowie czarny welon (biały dla nowicjuszek i profesek czasowych); w określonych okolicznościach, np. Msza św., uroczysta Liturgia Godzin na habit nakładany biały płaszcz; całości stroju dopełnia duży drewniany różaniec za pasem u lewego boku i krzyżyk z pasyjką, noszony na sercu; za obuwie służą sandały

Polska sługa Boża:

Marianna Marchocka urodziła się 25 czerwca 1603 r. w Stróżach k. Zakliczyna. W 1620 r. wstąpiła do konwentu św. Marcina w Krakowie i otrzymała imię Teresa od Jezusa. Gorliwie służyła Bogu jako mistrzyni i przełożona fundacji we Lwowie, a potem w Warszawie. Zmarła 19 kwietnia 1652 r. w opinii świętości. Starania o jej beatyfikację, udaremnione na skutek zaborów i wojen, zakon podjął na nowo w 1987 r.